abstrakt konferencji

W 1919 roku P. Valéry pisał: „Nie wszystko zginęło. Ale wszystko poczuło się zagrożone. Niezwykły dreszcz przebiegł po rdzeniu Europy, wszystkimi swymi myślącymi ośrodkami pojęła ona, że nie poznaje siebie, że przestaje być sobie podobna, że straci wkrótce świadomość”. Te słowa nie były jednak tylko doraźną reakcją na gwałtowne doświadczenia, które akurat w tym czasie były udziałem Europy. Przez cały wiek dwudziesty –  aż do czasów nam współczesnych – rozwijają się koncepcje, których autorzy stwierdzają tak czy inaczej rozumiany kryzys kultury zachodniej. Jego symptomy dostrzega się w różnych zjawiskach: w rozwoju kultury masowej, w dominacji rozumu instrumentalno-technicznego, w zaniku metafizyki, w przeobrażeniach religii, w upadku roli, jaką niegdyś w  kulturze spełniały tradycyjne wartości, w dewastacji środowiska naturalnego. Różnie też ocenia się rolę kryzysu (kryzysów). Jedni widzą w nim tylko normalny przejaw dynamiki i przeobrażeń kultury, jej normalny mechanizm rozwojowy. Inni diagnozują kryzys jako stan zagrożenia, który może (i powinien) być przezwyciężony,. Jeszcze inni traktują go jako element kulturowej destrukcji i katastrofy, w jakiej uczestniczy świat Zachodu.

Ale z drugiej strony,  nie możemy przeoczyć postępu, który w wielu dziedzinach dokonywał się i dokonuje się ciągle obok zjawisk kryzysowych.  Można go śledzić nie tylko w obszarze rozwijającej się techniki i związanego z tym rosnącego poziomi życia, lecz także w dziedzinie politycznej, społecznej i kulturowej, dostrzegając go na przykład w upadku systemów totalitarnych w Europie, w rozwoju liberalizmu w interpretacji życia, w zwiększeniu się dostępu do wiedzy, w rozwoju technik komunikacyjnych, w pozytywnych aspektach procesów globalizacyjnych.

Te  dwie tendencje, zauważalne wyraźnie w czasach współczesnych, powodują, że powinniśmy postawić pytanie o występujące  w wieku XX i XXI rozumienie idei postępu i kryzysu oraz ich wzajemny stosunek. Wydaje się bowiem, że żadna z tych idei nie jest w stanie samodzielnie oddać  ducha współczesności. Rzecz jasna, w obrębie tak zarysowanego ogólnego problemu można wskazywać mnogość zagadnień szczegółowych, takich choćby jak: 1) typologia myślenia kryzysowego i postępowego; 2) różne dziedziny kryzysu i postępu; 3) wartości a rozumienie postępu i kryzysu; 4) przeobrażenia polityczno-społeczne a nasilanie się lub słabnięcie trendów myślenia progresywistycznego lub kryzysowego; 4) specyfika doświadczeń narodowych a inklinacje do myślenia postępowego lub kryzysowego; 5) filozofia a inne dziedziny kultury wobec postępu i kryzysu; 6) różne XX- wieczne i XXI-wieczne koncepcje postępu i kryzysu; 7) rola, jaką filozofia i inne dyscypliny humanistyczne i społeczne, mogą spełniać w czasach kryzysów.

To tylko przykładowe zagadnienia. Ostateczny merytoryczny kształt konferencji wyłoni się z ze zgłoszonych propozycji referatów. Organizatorzy konferencji liczą na to, że wielogłos autorów przyczyni się do pogłębienia naszego rozumienia kultury współczesnej i dokonujących się w niej przeobrażeń.    

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s